Seryjni mordercy II RP :"będzie wam u mnie jak w raju" /Kamil Janicki.

Książka

W koszyku

oceń

Seryjni mordercy II RP :"będzie wam u mnie jak w raju" /Kamil Janicki. - Wydanie pierwsze. - Kraków :Wydawnictwo Literackie,2020. - 373, [3] strony :fotografie, mapy, ilustracje ;21 cm.

Autor

Janicki Kamil. Autor

Forma i typ

Książki Literatura faktu, eseje, publicystyka

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Temat

Dwudziestolecie międzywojenne (1918-1939) Seryjni zabójcy Śledztwo i dochodzenie Polska

Gatunek

Biografia

Dziedzina i ujęcie

Historia Prawo i wymiar sprawiedliwości

"Wampir z Łowicza", człowiek z nożycami, "fabrykantki aniołków", zwyrodniały "Blacharz z Łodzi"... Kim byli najniebezpieczniejsi zbrodniarze międzywojnia? SERYJNI MORDERCY II RP to książka historyczna, która mrozi krew w żyłach niczym klasyczny kryminał. Kamil Janicki - autor wielu bestsellerów - odsłania w niej wyjątkowo mroczne oblicze dwudziestolecia międzywojennego. Tropi z detektywistycznym zacięciem seryjnych zbrodniarzy, zarówno tych, którzy istnieli naprawdę, jak i wytwory wyobraźni hien dziennikarskich prasy bulwarowej. Autor wybiera kilku najbardziej drapieżnych bohaterów - morderczynie, psychopatów, zdegenerowanych rzezimieszków - jednocześnie przyglądając się całemu społeczeństwu i narodzinom niezdrowej fascynacji zbrodnią. Obnaża również sposób funkcjonowania ówczesnej prasy, policji (niszczenie ludzi bez dowodów, nakręcanie spirali strachu, brak szacunku dla ofiar) oraz Polaków z ich chorobliwym zainteresowaniem skandalami i głęboko zakorzenioną mizoginią.

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Wypożyczalnia dla Dorosłych

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 343.6(438) (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga dotycząca bibliografii

Bibliografia na stronach 360-366. Indeks.

Recenzje:

Międzywojnie to jeden z najciekawszych fragmentów naszej historii. Niektórzy uznają, że ten temat został „zajechany na śmierć”, poprzez całą masę pozycji traktujących o najróżniejszych kwestiach. Czasem trafiamy na przejaskrawione seriale, gdzie urocze damy noszą wyłącznie perły, futra i opaski z piórkiem, a towarzyszący im detektywi rozwiązują strasznie pogmatwane sprawy. A okazuje się, iż rzeczywistość chwilami była o wiele bardziej interesująca od wymysłów scenarzystów. (...) I zdecydowanie brutalniejsza. Z ogromną chęcią sięgnęłam po najnowszą książkę Kamila Janickiego, traktującą o dawnych zbrodniach. O samym autorze słyszałam oraz czytałam dużo dobrego, więc w końcu nadarzyła się okazja, aby skonfrontować cudze opinie z moją. I, muszę przyznać, iż w pełni zgadzam się ze wszystkimi osobami, które zachwalają Janickiego. Od „Seryjnych morderców II RP” wręcz trudno oderwać wzrok, a po skończonej lekturze nadchodzi chęć na ponowne przeczytanie kilku akapitów.
Myślę, że na uznanie zasługuje ogrom pracy, jaki autor włożył w stworzenie swojej książki. Wiele godzin spędzonych nad starymi aktami, wycinkami z gazet, poszukiwaniem śladów — i, proszę mi wierzyć, mimo cyfryzacji, to wszystko nie jest aż tak proste, jak mogłoby się wydawać. Potrzeba sporo uwagi do oddzielenia istotnych informacji od przysłowiowego „lania wody”. Dlatego całość czyta się szybko, poszczególne historie przypominają świetnie napisaną powieść. A mamy do czynienia z prawdziwymi zbrodniami, chwilami mrożącymi krew w żyłach. Niektórzy mordercy mieli dość wyrafinowaną fantazję, często skierowaną przeciwko kobietom, ale należy pamiętać, iż również one potrafiły być okrutne… Ciężko było mi (jak wielu innym) spokojnie przeczytać o zabójstwach dokonywanych na niemowlętach. A wyjątkowo bulwersująco wypadały wyroki sądów, strasznie zero-jedynkowe: albo niewinność, albo śmierć. Same procesy sprawiały wrażenie teatralnych, wypełnionych dramatycznymi gestami, omdleniami i nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Nic dziwnego, że inspirowały różnych twórców. Ludzie, spragnieni tej wątpliwej rozrywki, gorąco dyskutowali przy obiadach, na ulicach, często kłócąc się między sobą, spierając o racje. Gładko przechodzimy do kwestii ówczesnych mediów, a konkretniej — międzywojennej prasy, będącej prawdziwym „sędzią”… Co ciekawe, to właśnie gazety potrafiły konsekwentnie kierować uczuciami. Dziennikarze tłumnie przybywali na procesy, opisując je w niezwykle kwiecisty sposób, docierając do rzekomych świadków wydarzeń, ludzi powiązanych ze sprawcami lub ofiarami. Niestety, artykuły miały ogromną moc oddziaływania, do tego stopnia, że na ławę oskarżonych trafiali nieszczęśnicy pomawiani, obrażani, bez szans na konkretną obronę. Nawet w chwili, gdy zostali uniewinnieni, nadal ciążyło nad nimi widmo już wydanych gazet, w których jasno wskazywano ich jako winnych. Kamil Janicki bardzo umiejętnie nakreślił te, całkiem liczne, sytuacje. Tym samym sprawił, że jego publikacja naprawdę poszerza horyzonty w różnych dziedzinach. Frapujące, zdecydowanie godne przeczytania.
„Seryjni mordercy II RP” to pozycja warta uwagi, zwłaszcza dla każdego miłośnika historii. Idealna na długie jesienne wieczory, gdy jesteśmy znudzeni nowym sztampowym horrorem. Autor stworzył książkę trzymającą w napięciu aż do ostatniej strony, okrutnie fascynującą, ale też przerażającą ze względu na swój realizm. Do tego sporo zdjęć, fragmentów z autentycznych notatek prasowych lub policyjnych, więc po raz kolejny podkreślam świetną pracę, jaką wykonano. Rzetelną, pozbawioną „suchych faktów”. Proszę nie obawiać się nudy, bo ta nie istnieje!